| تبليغات | X |
می خوام این روزا صداتو تف کنم
گشت ارشاد چشاتو تف کنم
بپرم از سر قله به زمین
تو هوا، چتر نجاتو تف کنم
دس نزن به خاطرات روسریم
به حجاب سبز تند سرسریم
ما که اشکمون دم مشکمونه
گاز اشک آورو از رو می بریم
شال سبزو می ندازیم رو شونه مون
به عزاتون شال مشکی می خریم...
*
شعر خوبی از گروس عبدالملکیان برای این روزها
*
شعری از شمس لنگرودی برای ندا آقاسلطان
*
این شاعران فطری را سپاس می گویم! این شاعران اصیل واقعی را که به نظر، معمولی ترین آدم ها می آیند و در اصل ریشه دارترین و مبتکرترینند. مردمی با اشراق خالص شاعرانه!
کشته ندادیم که سازش کنیم
صندوق دس خورده شمارش کنیم!
**
خس و خاشاک تویی
دشمن این خاک تویی!
ما فاتحانِ
شهرهایِ
رفته بر بادیم
در میخانه ببستند خدا را مپسند
که در خانه ی تزویر و ریا بگشایند!
من اگه خاک تو هستم
قد بکش از کف دستم!
منو از خودت برنجون
اگه قولمو شکستم
من اگه خاک تو باشم
توی گلدون تو جا شم
اون بهاره، من زمینم*
اون زمینه، من هواشم!
آنفولانزای سیاهه
من می خوام که مبتلا شم
خودشو اما نمی خوام
عاشق خاطره هاشم
اون یه کشتی پرنده س
من یه عمره ناخداشم
تا ته دنیا باهامه
تا ته دنیا...باهاشم!
* من باهارم تو زمین، من زمینم تو درخت، من درختم تو باهار...احمد شاملو
این چندوقته، چند تا غزل کار کرده ام..اما خوش دارم ، این لحظه، این جا، تنها، همین سپید را بنویسم...
هیچ حرفی توی گوشَت نمی رود
با تو که حرف می زنم
انگار در باد حرف می زنم!
گرچه مرد ستاره چین کم نیست
هیچ مردی تمام روحم نیست!
می رسد مردی از تمامی من
بعد می بینم آه...این هم نیست!
می روم سینه خیز تا قله
قله هایی که مال کوهم نیست
مثل تن-لرزه با منی هر روز
لرزه هایی که بر تن بم نیست
دوست داری که ماه من باشی
آسمانت ولی فراهم نیست
روشنی! مثل یک حقیقت تلخ
نکته های تن تو مبهم نیست
ببر آهو دریده ای هستی
عشقبازیت، مثل آدم نیست!
درد
اول
توی مهره های گردنم است
بعد
کم کم
می زند بیرون
می نشیند روی صندلی
و با فنجان چای
به معده ام برمی گردد
درد را آروغ می زنم
توی خانه می پیچد
روی پرده ها، جلدهای دی وی دی و کنترل تلویزیون
می زنیم کانال چهار
صالح علا ما را به مرغزار گفتگو می برد
من در مرغزار گفتگو می نشینم
زانوهایم را بغل می کنم
و تا جان دارم اشک می ریزم
خانه مان را آب بر می دارد
از دست لوله کش ها کاری ساخته نیست
زنگ می زنیم به صاحبخانه
و خواهش می کنیم لوله های خانه مان را عوض کند
صاحبخانه کلافه است
درد دارد
درد
اول توی مهره های گردنش است
بعد
کم کم
می زند بیرون
و از توی گوشی تلفن می خورد به صورتم!
صورتم درد می کند
یک وری می گذارمش روی بالش
بالش، با این که دردش گرفته است
چیزی نمی گوید
و می گذارد من آرام بخوابم.
می خواهد با من مهربان باشد
بیچاره،
نمی داند
که من هر چه می کشم، از همین مهربانی هاست!
مراقبت کن ازین ماه بی رمق، در باد
ازین پریچه ی سردرگم دمغ، در باد
قطار می رسد از دور و سرد می گذرد
تو می روی و صدای تلق تلق در باد...
چقدر بی جهتم، سمت هیچ می چرخم
شبیه بودن خورشید، بی فلق در باد
هنوز زنده ام و سینه خیز می رویم
میان این همه اجساد شق و رق در باد!
به باد می دهم این روزهای سنگین را
و نامه های تو را هم، ورق ورق در باد...
به درد دل من، تو اصلا نخوردی
تو اصلا به درد دل من نخوردی
دلم خواب باران، تنم رقص گندم
تو یک دانه از هفت خرمن نخوردی!
گل مخمل ِ باغ آیینه بودی
به این سبزه ی تُرد ساتن نخوردی
تو پیراهنی بودی از جنس رویا
به هر تن نشستی، به این تن نخوردی!
به این تن که تنها تو را می شناسد
به تنهایی تلخ این زن نخوردی
زنی طرح یک چشمه سار بهشتی
که از آب آن چشمه اصلا نخوردی
تو یک چکه رویا ازین زن ندیدی
تو یک جرعه ی پاک و روشن نخوردی
به نفرین شیرین سیبی دچاری
همان سیب سرخی که عمدا نخوردی!
۱۳ فروردین ۸۸
* زنده یاد شهریار
جمعه رو نوک درختا
شنبه رو کف زمینم
نمی خوام عاشق بمونم
ریخت نحستو ببینم!
برو پیش ابر و ، بارون بگو رو من بباره
واسه زندگی نمی خوام...واسه مردن بباره!
ابری که تو می ری پیشش، دیگه عمرا بباره!
"منو با خودت ببر"، گوگوش می گه
تو حموم نشسته،زیر دوش می گه:" منو با تنهاییام تنها بذار دلم گرفته..روزای آفتابی رو .."
به روم بیار!
روزای خاطره بازار
"بٍت میگم اینجا نگهدار!"
توی تازه، من ِ تکرار
کیک سرد و چای تبدار
روزای بذار و بردار
هفته های شیشکی مون
روزای یواشکی مون
بوسه های کک مکی مون!
زندگی دزدکیمون
*
نیش ترمز!
روزای خدابیامرز!
*
جمعه رو کف زمینم
شنبه هم بازم همینم!
نمی دونم چرا می خوام
ریخت نحستو ببینم!
کاش می شد دوباره دستت را، روی آیینه هام حس بکنم
لرزش دوست دارمت را باز، روی موج صدام حس بکنم!
کاش می شد بغل کنی شب را، به هوای تنم قدم بزنی
تا نفس های آشنایت را، توی شب-گریه هام حس بکنم
من اگر عاشق خودم هستم، من اگر عاشق خودم بودم
کاش می شد تو عاشقم بشوی، تا تو را در هوام حس بکنم
هی نگو که به یاد من هستی، روی موج حروف، عشق نورز
بگُذار عشق ِ مهربانت را، ساده و بی کلام حس بکنم
کاش می شد تو مرد من باشی، مردی از جنس روزهای بلند
کاش می شد شب خیال تو را، روی ماه تمام حس بکنم
کاش می شد مرا، تمام مرا، مثل بغضت درست حس بکنی
کاش می شد تو را، تمام تو را، مثل نبضم مدام حس بکنم
این غزل-بوسه را به یادم باش،توی دفترچه ات مرا بنویس
دوست دارم دریغ و دردت را، توی روز عزام حس بکنم!
آسمان دلم تمام شده
تنم امروز، قتل عام شده
مردي از دست هام برگشته
دختري زير پا حرام شده
گرگ باش و به گله رحم نكن
بره زحمت كشيده، خام شده
جشن مردانه ات مبارك باد!
زن سركش دوباره رام شده
نوش جان خواص، حرف دلش!
بوسه اش قسمت عوام شده
در سكوت از تو حرف خواهم زد
با زباني كه بي كلام شده
مرد اين ماجرا شروع شده
زن اين ماجرا تمام شده!
می ترسم
باران ببارد
و مرا آب ببرد
می ترسم
خورشید بتابد
و خانواده ی من را بسوزاند
می ترسم
رعد و برق بزند
و کشور من آتش بگیرد
می ترسم
فردای انتخابات
تخم همه ی پرنده ها، جوجه کلاغ شود!
خانه ی ما قوطی کبریت است
افتاده گوشه ی آشپزخانه ی بزرگی که دنیاست
و ما
چوب کبریت هایی
که سر هر چیز کوچک آتش می گیریم!
*
مامان همیشه روشن است
وقتی ما را می بوسد
*
بابا نیم سوخته است
از وقتی که بازنشسته شده
هی می نشیند
و به خاکسترش نگاه می کند
*
ما
گاهی روشن
و گاهی خاموشیم
وقتی می خندیم روشنیم
وقتی نمی خندیم ، خاموش!
تنهایی آیینه سنگین است
حس می کنم دنیا فلسطین است!
پای درختی اشک می ریزم
که میوه هایش تلخ و شیرین است
حمام خون ، در چشم تو پیداست
چشمان تو جام جهان بین است
در آسمان اصلا جهنم نیست
طرح جهنم رو به پایین است!
پای کسی افتاده در کوچه
انگشتش اما توی ماشین است
من یک فلسطین ادعا دارم
گیرم که حرفم تلخ و سنگین است
ما با شکستن زنده تر هستیم
احساس هر آیینه ای، این است!