از آن روز که گفتم شعرم نمی آید دو تا غزل آمده..این که می خوانید دومی است.

زنی دچار درختان گیج و باریکم

چقدر سم زده ام من! چقدر تاریکم!

منی که مایه ی آرامش درختانم

به ناله های تبرخورده ی تو نزدیکم

غمم به چرکی ِ تبخال های تهران است

خودم به تردی ِ ته لهجه های تاجیکم

کلاغ ِ مرده که فر خورده لای موهایم!

نشسته فضله ی گنجشک، روی ماتیکم!

شبیه خستگی ِ عیدهای بیکاری

به رنگ تسلیت کارت های تبریکم

خدای بی رمق من! چرا حواست نیست؟

به اضطراب ِ علف های هرز لائیکم!

سرم گرم نوشتن دو تا فیلمنامه است که دارند تقریبا موازی پیش می روند. امروز خانه مانده ام بعد از ماه ها . سر حوصله می آیم که به احترام سراغ گرفتن های مهربانانه ی شما از حال و روز خودم بنویسم. خوبم. واقعا خوبم و شعرم نمی آید! غزل کاملم که اصلا نمی آید. باز یک بیت هایی که سرک بکشند و وسوسه ام کنند چرا...مثل این دو تا بیت...

                                    آغوش من به قدر حضور تو تنگ نیست؟

                                    آیا جهان به قدر کفایت قشنگ نیست؟

                                    آیا زمان چلچله بودن گذشته است؟

                                    آهو نبودن از برکاتِ تفنگ نیست؟

                                    ...

کتاب " زنانی که با گرگ ها دویده اند" ی که نعیمه ی دوستدار توی بلاگش معرفی کرده دست گرفته ام. هیجان انگیز و تفکربرانگیز است.

 " تحلیل بازیگری" رضا کیانیان را مزمزه می کنم و مشتری هفتگی شهروند امروز شده ام!

به بهانه ی نوشتن طرح سریالی، دوستم، کتاب پنج جلدی "طهران قدیم" زنده یاد جعفر شهری را خرید برایم. وحشتناک سرگرم کننده و جذاب است. ریشه های خودت را لمس می کنی. یک جور ِ بی غل و غشی می روی توی دل خانواد ه ات، فامیلت، همسایه ات و مردم غرغروی کثیف مهربان بداخلاق افاده ای عجیب مست بانزاکت توی خیابان!

پریشب هم فیلم " بادبادک باز" رسید دستمان. یک دل سیر گریه کردم! تیتراژش معرکه است.حلول روح  تلفیقی ای از دو فرهنگ غرب و شرق ، فقط با استفاده از گرافیک و ایده ی  درخشانی که روی خط و رسم انگلیسی و خطوط شرقی پیاده کرده،  پیش درآمد فوق العاده ای است برای فیلمی خوب که اقتباس از رمانی عالی است!

ممنون که از دستش نمی دهید!

*

یک غزل مثنوی از حسین غیاثی که چهار بیت آخرش بسیار زیباست!

*

خانم شهلا شرکت عزیز ، فهیمه ی نازنین خضر حیدری و همه ی دوستان دیده و نادیده ام در مجله ی محبوب زنان، به نظر شما "چگونه می شود به آن کسی که می رود اینسان صبور، سنگین، سرگردان فرمان ایست داد؟". دوستتان دارم!