کو

koo — Mon, 09 Nov 2009 12:16:19 GMT

غا

شاید وقتی دیگر...

koo — Wed, 21 Oct 2009 16:00:23 GMT

این شعرها البته این جا می مانند، اما شعر دیگری یا خطی حتا از سر دلتنگی دیگر اینجا نخواهم نوشت...شاید در روزگار بهتری...ممنون که سرم می زدید.

قدردانی

koo — Mon, 12 Oct 2009 12:31:18 GMT

درخت توتی داشتم

که بلد بود لالایی بخواند

غروب ها به من توت تعارف می کرد

و اگر میل نداشتم

در سکوت بافتنی می بافت!

زمستان ها

جلیقه های دستباف او را می پوشیدم

و به مدرسه می رفتم

او سواد نداشت

وگرنه حاضر بود،

دیکته های هر شبم را هم بگوید

من از او ممنون هستم

چرا که مرا

مثل توت های خودش دوست داشت

و هیچ وقت کاری نکرد

که احساس کنم

نامادری من است!

الفبای درد از لبم می تراود...

koo — Wed, 26 Aug 2009 10:32:18 GMT

درد دارد که دست هایت را، مثل یک مرده جا به جا بکنند

با حرارت بغل کنندت و بعد، توی قبری تو را رها بکنند

درد دارد که مثل شیر و عسل، بوسه هاتان به هم بیامیزد

بعد طعم لب و عسل ها را، از لب شیری ات سوا بکنند

درد دارد سٍرُم زدن بی تو، روی تختی سپید و بی رویا

بالشی از پر قو آماده، یا پتو را برات تا بکنند

تو نباشی، کسی به نام تو را،روی تخت بغل بخوابانند

دم به دیقه تو را صدا بکنند، دم به دیقه تو را صدا بکنند

درد دارد که بشنوم از تو، اشتباه تو بوده ام، هر چند

مرد و زن جایز آفریده شدند، که درین زندگی خطا بکنند!

***

* بنویس!

پول پیش

koo — Fri, 31 Jul 2009 16:45:18 GMT

اجاره ی شاخه های سرو

از باقی درخت ها بیشتر است

چه گنجشک باشیُ چه سار!

حتا عقاب اگر باشی

باید هزینه ی پرواز بلند بالایت را بپردازی

و اجاره ی صخره های دور از دسترس را!

تمام آسمان مالیات دارد

و زمین را

به نام کفتارها سند زده اند

مگر این که ماهی شوی

ساکن تنگی کوچک، در دست های دیگری

که پول جای خوابت را او بدهد

و تو تا همیشه ساکت باشی!

۱. شعری از سارا در پاگرد بخوانید..شعری اشک آور

۲. شعری از الیاس با چنین شروعی که دستانت را گرفتند/ و دهانت را خرد کردند/ به همین سادگی تمام شدی...

عشق در پرانتز

koo — Tue, 07 Jul 2009 19:43:18 GMT

22 مرثیه در تیرماه از شمس لنگرودی

سپیدی از عباس صفاری در مایه ی سبز

می خواستم تا مدت ها همان پست قبلی را با اضافه کردن لینک ها یا نوشته هایی نگه دارم و هیچ پست جدید مستقلی نداشته باشم. فکر نمی کردم که جز در آن فضای سبز به سیاه آمیخته از چیز دیگری نوشتنم بیاید که آمد.

حالا شما این غزل را در پرانتز بخوانید. که در واقع دوست نداشتم جز در آن حال و هوا بنویسم. اما قبول کنید که دست خود آدم نیست..و البته نخواهد بود!

خورشید تو از آسمانم می زند بیرون

رنگ تو از رنگین کمانم می زند بیرون

از اژدهای وحشی عشق تو می آید

این آتشی که از زبانم می زند بیرون

هر روز لاغرتر، شبیه ساقه ای از نی

دردِدلم با استخوانم می زند بیرون

خام توام...خام خیالات تو...می بینی

حرف نپخته از دهانم می زند بیرون

حالا که پایان خوشی در انتظارت نیست

شخصیتت از داستانم می زند بیرون

۰۰۰

انگار شکلی تازه از زن بودنم هستم

وقتی که مردی از جهانم می زند بیرون

عنوان این پست برداشتی از نام کتابی از قیصر عزیز است..(طوفان در پرانتز)

تو برگه رای سبز من / اسم سیاه تو نبود

koo — Tue, 16 Jun 2009 18:31:18 GMT

می خوام این روزا صداتو تف کنم

گشت ارشاد چشاتو تف کنم

بپرم از سر قله به زمین

تو هوا، چتر نجاتو تف کنم

دس نزن به خاطرات روسریم

به حجاب سبز تند سرسریم

ما که اشکمون دم مشکمونه

گاز اشک آورو از رو می بریم

شال سبزو می ندازیم رو شونه مون

به عزاتون شال مشکی می خریم...

شعر خوبی از گروس عبدالملکیان برای این روزها

شعری از شمس لنگرودی برای ندا آقاسلطان

این شاعران فطری را سپاس می گویم! این شاعران اصیل واقعی را که به نظر، معمولی ترین آدم ها می آیند و در اصل ریشه دارترین و مبتکرترینند. مردمی با اشراق خالص شاعرانه!

کشته ندادیم که سازش کنیم

صندوق دس خورده شمارش کنیم!

خس و خاشاک تویی

دشمن این خاک تویی!

koo — Sat, 13 Jun 2009 13:03:18 GMT

ما فاتحانِ

شهرهایِ

رفته بر بادیم

koo — Fri, 12 Jun 2009 09:23:33 GMT

در میخانه ببستند خدا را مپسند

که در خانه ی تزویر و ریا بگشایند!

پاورقی های من روی دستمال کاغذی های کافه...

koo — Mon, 25 May 2009 13:52:18 GMT

من اگه خاک تو هستم

قد بکش از کف دستم!

منو از خودت برنجون

اگه قولمو شکستم

من اگه خاک تو باشم

توی گلدون تو جا شم

اون بهاره، من زمینم*

اون زمینه، من هواشم!

آنفولانزای سیاهه

من می خوام که مبتلا شم

خودشو اما نمی خوام

عاشق خاطره هاشم

اون یه کشتی پرنده س

من یه عمره ناخداشم

تا ته دنیا باهامه

تا ته دنیا...باهاشم!

* من باهارم تو زمین، من زمینم تو درخت، من درختم تو باهار...احمد شاملو

پیوست: در ویژه‌نامه دوم خرداد که در همایش موج‌سوم توزیع شده‌بود، یکی از بهترین دعوت‌ها را از "خشایار دیهیمی" خواندم:

"من قطعاً رای می‌دهم.چون خسته‌ام، بیزارم از دروغ و توهین. رای می‌دهم چون می‌خواهم به ابتذال پایان دهم... ابتذال رنج‌آورترین عنصر برای فرهنگ جامعه است. از دروغ، ریا، از اینکه دائماً تحقیر شوم، خسته‌ام و به‌خاطر درست‌شدن این اوضاع نه‌تنها رای می‌دهم، بلکه به شما هم می‌گویم رای بدهید.

از این سکنات خسته‌ام، از بی‌اصولی، بی‌قاعدگی و گداصفت‌شدن آدم‌های اطرافم خسته‌ام...گاهی فکر می‌کنم حتی اگر دولتی سر کار بیاید که هیچ کمکی به من نکند و کاری برایم نکند، اما در آن دولت احساس شخصیت کنم، خوشبختم. من رای می‌دهم، چون از ابتذال خسته‌ام. شما هم رای بدهید، می‌دانم شما هم خسته‌اید"

از بلاگ . الف عزیز